Het Steunpunt Gelijkekansenbeleid ging in 2002 van start als een onderzoeksinstituut met vier onderzoekspijlers gelinkt aan doelgroepen: vrouwen, ouderen, holebi’s en allochtonen. Gaandeweg werd duidelijk dat niemand ‘slechts’ man of vrouw is maar steeds ook autochtoon of allochtoon, hetero of holebi. Personen die tot meerdere doelgroepen van het gelijkekansenbeleid behoren, kennen vaak een specifieke problematiek op het vlak van gelijke kansen, omdat ze meerdere risicofactoren combineren. Deze intersectionele invalshoek werd alsmaar belangrijker in het onderzoek naar gelijke kansen, maar ook in het gelijkekansendiscours dat steeds meer in termen van eigenschappen als gender, etniciteit en seksuele voorkeur wordt gevoerd.

Daarnaast nam ook het belang van de transversale invalshoek toe. Over de doelgroepen heen kwam een conceptueel kader tot stand rond het centrale begrip ‘gelijke kansen’.

Binnen dit conceptueel kader was de inbreng van het levensloopperspectief in het denken over gelijke kansen cruciaal. Het leven kent verschillende levenssferen waarbinnen en waartussen mensen transities maken in bepaalde levensfasen. Hier situeert zich het centrale begrip van re-equalizing om mensen in verschillende levensfasen en transities telkens opnieuw kansen te geven.

Emancipatie en non-discriminatie vormen de twee sporen waarlangs het beleid deze kansen kan waarborgen. Solidariteit is het cement van een samenleving die streeft naar gelijke kansen. De wederkerigheid van het respect en de inspanningen zijn onontbeerlijk voor een duurzame ontwikkeling in de richting van gelijke kansen voor iedereen.